JEUGD- EN KINDBESCHERMERS HEBBEN KEUZE GENOEG

J.B.-ers en K.B.-ers hebben keuze genoeg. Het is hun eigengemaakte keuzemateriaal.

Ze kunnen kiezen uit het vele:

  • 15 soorten ontwikkelings bedreigingen
  • 10 soorten sfeer van opvoeding
  • 10 soorten van onveiligheid in gezinnen
  • 15 soorten van wanorde-chaos in een gezin
  • 10 soorten van spanning in een gezin
  • minimaal 50 vervelende psychische of ziekelijke factoren bij een vader of moeder

Dan beschrijven J.B.-ers en K.B.-ers graag uitgebreid over hun aannames, hun indrukken, hun vermoedens en maken veel
ruimte in hun rapport voor de porties laster van een ex.

De Raad Kinderbescherming heeft vele vermoedens:

  • kan zich niet aan de indruk onttrekken
  • het lijkt erop
  • heeft sterke twijfels
  • het is niet uitgesloten, dat
  • het kan zo zijn
  • kan zich voorstellen
  • acht het aannemelijk
  • heeft ernstige zorgen

Er spelen vragen als:
K.B.-ers is toch onderdeel van Justitie? En dan spelen met vragen?

Vele jeugd- en kinderbeschermers kiezen uit het vele keuzemateriaal hierboven, komen zo tot hun vooroordelen, worden daarbij
dan onbetrouwbaar en geven kindgevaarlijke adviezen.

Kinderrechters kiezen WEINIG, feitenonderzoek blijft weg, lijsten met onjuistheden van ouders en advocaten verdwijnen ……….
IN 95 % van de kinderzaken gaan de kinderen naar Jeugdzorg e.a.
Een oud-kinderrechter zei: ” soms twijfelde ik wel “. Maar wees dan altijd toe aan Jeugdzorg e.a.

Ouders en kinderen hebben GEEN KEUZE.
Die kinderrechters geven ouders en kinderen ook weinig om te kiezen. En die proefuit/in huisplaatsing, daar heeft die kinderechter
nog nooit van gehoord net zo min als Jeugdzorg zelf.

De rechtspositie van kinderen en ouders tegenover de overheid is ook midden 2019: STUITEND ONWERKELIJK

PERSOONLIJK BERICHT DOOR JAN VAN DER KOOI GOUDA

 
Gouda 24 maart 2019
Vandaag is het 8 jaar geleden dat Li-Sanne en Sander van der Kooi werden weggevoerd van hun huis, hun kleren weggeroofd en hun fietsjes weggehaald. Op grond van een valse melding door ex mevr. Moree. Al eerder werd een melding van een buurvrouw totaal onjuist behandeld door vuige (gemene) Jeugdzorg in februari 2011.
 
Li-Sanne (toen 8.5 jaar) kon de eerste maanden in het gastgezin slecht slapen… Sander (toen 7.5 jaar) werd in enkele maanden tijd al drie keer overgeplaatst. De ex laat 7 maanden niets van zich horen. Dan na twee maanden van proberen met elkaar: ze stuurt me weg als een hond. Ex laatste woorden: ” Ga maar weg, je bent me teveel “.
Deze stiefmoeder (biologische moeder stierf in 2007 – kanker) was slechts 1,5 jaar in ons gezin.
 
ACHT jaar duurt dit drama al van 2 kinderen KWIJT, VIER jaar al niet weten waar ze zijn. Door spanningsverslaafd personeel van Jeugdbescherming.
 
Jeugdzorg (Jeugdbescherming) is een tirannieke instantie van onze overheid, die kinderen exploiteert , kinderen van ouders beroofd door slechte bezoekregelingen van bijvoorbeeld 1 uur per maand. Deze dienst van de overheid moet bestaan van uithuisgeplaatste kinderen met als gevolg dat er soms veel overplaatsingen zijn, ouders worden gecriminaliseerd, pleegouders mogen geen contact met biologische ouders. Kinderen worden gehersenspoeld door pleeggezinnen + Jeugdbescherming. Jeugdbescherming= specialist in ouderverstoting.
 
Bleef/blijft het hierbij: NEE ! Je hebt ook die zogenaamde nepkinderrechters , die van bezoekregelingen, hechting, loyaliteit, ouderverstoting totaal geen verstand hebben en in 95 % (!) van de gevallen de kinderen geven aan Jeugdzorg. U begrijpt het al: kinderrechters als stempelaars van Jeugdzorg. Ouders hebben weinig tot niets te zeggen bij de (kinder)rechter. De zogenaamde Rechterlijke Macht: de arrogantie druipt er vanaf.
 
Er is nog wel meer te zeggen. De kerk? Weet u wat ze zeggen: ” we doen er niets aan “. Ze vinden het te moeilijk. Totaal geen erbarmen of meedenken. Ouders links laten liggen ….. in de kerk. Je mag er ook niet over schrijven in de kerk ……. Drama’s in en rond de kerk: niet over praten. Dat kan en mag niet.
 
WIE DOET ER NOG WAT? POLITICI: het heeft de aandacht …… (dus niet tot weinig) WETHOUDER JEUGD: heeft de aandacht (kan weinig doen dan bellen) RAADSLEDEN: te ver van ons bed …..
Dit is weer zo’n verdrietige dag. WANNEER KOMT ER EEN EIND AAN DIT DRAMA VAN KINDEREN KWIJT/NIET WETEN WAAR ZE ZIJN ?? En dit in ons land met die zgn rechtsstaat.
 
HELPT U AUB — DOE WAT — DONEER — RED KINDEREN VAN JEUGDZORG
 
Jan van der Kooi Kaagwerf 42 2804 MT Gouda 0182531310/0620673029
 
Ga nooit met uw kinderen naar een gebouw, een kantoor, een instantie, want in de praktijk bent u uw kind zomaar kwijt. Ze moeten alles en alles aan elkaar doorgeven. Let op!

Uithuisplaatsing: meer garanties nodig dat het beter gaat met de kinderen

 

1 februari 2019 Jeugdbescherming Ido Weijers

Helaas wordt ons vertrouwen in de jeugdbescherming met enige regelmaat ernstig beschadigd. Zo kwam onlangs in een uitzending van Nieuwsuur een reeks schrijnende fouten in een en dezelfde casus aan het licht. Een veertienjarige was bij een alleenstaande pleegvader geplaatst. Al snel bleek hier sprake van seksueel misbruik. De pleegvader meldde het misbruik zelf bij éen van de drie betrokken zorgorganisaties, maar stelde het vals voor: Mustafa zou zelf hebben verzocht om seksueel contact en hij zou daar slechts ‘op diens verzoek’ op zijn ingegaan. Hoewel deze voorstelling zijn gedrag uiteraard niet minder laakbaar en strafbaar maakt, verdiepte geen van de betrokken organisaties – Jeugdbescherming Gelderland, het Verdihuis in Oss en de Stichting Voorziening voor Pleegzorg – zich in de zaak. Ze deden evenmin een melding bij Veilig Thuis of aangifte.

Het Verdihuis, dat zichzelf op haar website aanprijst als ‘beste werkgever 2018-2019’ en dat zegt ‘wonen in een veilige omgeving’ te garanderen, blijkt al jarenlang cliënten bij de pleegvader te plaatsen. De organisatie doet er alles aan om te zorgen dat het deze opvangplek niet kwijtraakt. “Het Verdihuis ziet geen aanleiding om te stoppen met dit gezinshuis”, schrijft de organisatie. “Wel blijft het de taak van het Verdihuis om de gezinsouder zo goed mogelijk te begeleiden zodat hij op een prettige manier verder kan met de opvang in zijn gezinshuis.”

Alsof deze opstelling al niet erg genoeg is, besluit men ook dat de jongen nog twee maanden bij de pleegvader moet blijven wonen, waarna het misbruik gewoon doorgaat. Zonder excuses voor deze misstand en zelfs zonder enige specifieke ondersteuning naar aanleiding van deze traumatische ervaring, wordt hij vervolgens in een gesloten instelling geplaatst. Gegeven de niet weersproken beschuldiging – ‘hij vroeg er zelf om’ – voelde hij zich daar als dader in plaats van als slachtoffer benaderd en zeer onveilig.

Als hij acht jaar later eindelijk aangifte durft te doen wordt de voormalige pleegvader door het Gerechtshof veroordeeld tot 24 maanden cel. Pleegvader voelt zich gesteund door de zorgorganisaties en procedeert door, maar de Hoge Raad bevestigt dit vonnis twee jaar later. Het vonnis bevestigt tevens dat het misbruik na de eerste melding nog twee maanden is doorgegaan. Helaas komt hiermee nog geen einde aan deze treurige geschiedenis. Na de laatste veroordeling verzamelt de jongeman de moed om de betrokken organisaties ter verantwoording te roepen: waarom heeft niemand ingegrepen? In plaats dat alsnog ruiterlijk excuses volgen, leidt dit tot een jarenlange worsteling om erkenning. En als hij uiteindelijk excuses en een schadevergoeding krijgt, legt Jeugdbescherming Gelderland hem een contract voor, dat hem verbiedt met anderen te praten over deze zaak. De advocaat van de organisatie prent hem dit meerdere malen in. Toch meldt Mustafa zich uiteindelijk bij de Inspectie. Die oordeelt tenslotte dat zo’n zwijgcontract nooit opgesteld had mogen worden.

Het verantwoordelijk ministerie van Volksgezondheid heeft tot nog toe weinig haast gemaakt met een wettelijk verbod en strafbaarstelling van dergelijke zwijgcontracten. Toch is allang bekend dat die ook elders in de zorg – in de ziekenhuis-, gehandicapten- en ouderenzorg – voorkomen. Minister Hugo de Jonge twitterde in reactie op de uitzending dat hij daar wel voor voelt. Het kan geen kwaad als de Kamer hem hierop aanspreekt en naar aanleiding van het optreden van Jeugdbescherming Gelderland in deze zaak aandringt op spoed met een dergelijk verbod.

Maar het lijkt intussen ook tijd om het hele beleid van Jeugdbescherming Gelderland kritisch door te lichten. Ik herinner aan het al even pijnlijke en goed gedocumenteerde verhaal dat eind vorig jaar verscheen in de NRC over een klein particulier opvangtehuis in Gelderland – C&S – waar tien kinderen met gedragsstoornissen via dezelfde Gelderse instelling bij acht volwassenen met uiteenlopende psychiatrische stoornissen waren geplaatst, met een nauwelijks opgeleide begeleider, soms met één stagiair, soms alleen een stagiair, vrijwel zonder zorg- of begeleidingsplan, met volstrekt onvoldoende geld voor eten en andere behoeften en chaotische disciplinaire regels. Jarenlang keek de zorgorganisatie nauwelijks om naar wat hier feitelijk gebeurde. Net als in het geval van de pleegvader was men blind en voelde men zich niet verantwoordelijk voor evidente misstanden. Zowel de kinderen als de volwassenen zijn er inmiddels weggehaald. De sociale recherche doet onderzoek naar de financiële administratie.

Ook hier lijkt de leidende gedachte bij Jeugdbescherming Gelderland geweest om deze opvangplek niet kwijt te raken en is het belang van de kinderen daar langdurig aan ondergeschikt geweest. Deze pijnlijke voorbeelden drukken ons voor de zoveelste keer met de neus op het feit dat we alleen onder garantie, dat we werkelijk kunnen vertrouwen op een superalerte uitvoering van en toezicht op de jeugdbeschermingsmaatregelen, tot zo’n ingrijpende beslissing als uithuisplaatsing kunnen overgaan. Als de veiligheid van deze kinderen niet is gegarandeerd, stort deze kant van de jeugdbescherming als een kaartenhuis in elkaar.

Bron: http://blog.pedagogiek.nu/blog/2019/02/01/uithuisplaatsing-meer-garanties-nodig-dat-het-beter-gaat-met-de-kinderen/

Een familiegroepsplan voor Dave

Een familiegroepsplan voor Dave
4 september 2018

Dave is niet zijn echte naam, maar zijn verhaal is wel echt. Kort na zijn geboorte werd Dave, net als zijn broers en zussen, uithuisgeplaatst omdat zijn ouders niet voor hem konden zorgen. Eerst woonde hij in een pleeggezin. Daarna in een crisispleeggezin, een behandelgroep, een gezinshuis, een crisisgroep… Dave legde een lange weg af door de jeugdzorg, zoals veel kinderen. Hoe helpen we Dave contact te houden met de belangrijke mensen in zijn leven?Lees verder